~๐{ BODY AND HEART }๐~ [Shot.22]

Shot.22








"อ๊าา~ แท~แรงอีก อื้มม~"



ตุ๊งตุ๊ง



เสียงแจ้งเตือนพร้อมกับไฟหน้าจอที่สว่างวาบขึ้นมาไอโฟนของแทยอนวางอยู่ใกล้ๆทั้ง2ร่างที่กอดรัดฟัดเหวี่ยงกันอยู่บนเตียงนั้รถูกเพิกเฉยให้กลายเป็นอากาศธาตุไปโดยง่าย แต่...



ตุ๊งตุ๊ง



มันก็ยังดังอยู่อย่างนั้นราวกับจะแข่งกับเสียงครางกระเส่าของทิฟฟานี่ยังไงยังงั้น



"อ๊ะ!~ แทคะ~อื้มม~"



ตุ๊งตุ๊ง



แทยอนเร่งจังหวะขยับข้อมือให้เร็วและแรงขึ้น...



ตุ๊งตุ๊ง



มือเรียวจิกลงกับไหล่เล็กของคนด้านบนไว้แน่น..




ตุ๊งตุ๊ง



"โว๊ยยย!!!ใครว๊ะ ..อย่าหยุดนะ!"
ทิฟฟานี่แผรดเสียงแว๊ดออกมาอย่างเหลืออดพร้อมกับละมือออกจากไหล่ของคนรักแล้วคว้าเอาตัวต้นเหตุที่มันบังอาจมากรีดร้องรบกวนไม่รู้เวลา
พอเห็นว่าเป็นอินังเพื่อนตัวดีทักแอปมาก็จัดการจิ้มยิกๆไม่สนใจว่าพิมพ์ผิดพิมพ์ถูกปล่อยมันไปจับใจความเอาเองแล้วกัน เสร็จเรียบร้อยแล้วก็โยนไว้ที่เดิม
และกลับมาสนใจสามีต่อ...




"อ๊าา!~"
ไม่นานร่างของทิฟฟานี่ก็กระตุกถี่ มือเรียวคว้าเอาร่างของคนรักมากอดไว้แน่น พร้อมกลับซุกใบหน้าลงกับซอกคอขาวของคนรักคลอเคียอยู่อย่างนั้น

"4รอบแล้วนะคะ"
แทยอนเอ่ยแซวอีกคนที่รวบตัวเธอไว้แนบกายอยู่นั้น
หลังจากที่นอนอ่านไดอารี่ของยูริแล้วจู่ๆทิฟฟานี่ก็มาคร่อมร่างเธอจนถึงตอนนี้ที่ทั้งคู่ก็กอดรัดฟัดเหวี่ยงกันอย่างเร่าร้อนอยู่เนี่ย
มือเล็กเอื้อมไปคว้าลูกรักที่มันดันทำตัวไม่น่ารักเมื่อครู่มาดู ขณะที่ร่างเปลือยเปล่าของทั้งคู่ก็ยังทาบทับกันอยู่
เปิดดิพลางจิ้มๆตอบโต้เป็ดน้อยไปอยู่พักนึงก็วางกลับที่เดิม


"อีกตั้งครึ่งชั่วโมงกว่าร้านจะปิด อีกรอบได้มั้ยคะที่รัก"
ทิฟฟานี่ทำเสียงยั่วสุดพลังหลังจากหันไปมองนาฬิกาบนหัวเตียง
พูดจบมือเรียวก็กดใบหน้าของแทยอนลงกับเนินอกอิ่มทันทีโดยไม่ต้องรอคำตอบจากอีกฝ่าย
เพราะเธอก็รู้ดีอยู่แล้วว่าแทยอนไม่ปฏิเสธเธอหรอกถึงจะมีเสียงบ่นงุบงิบๆเล็ดรอดออกมาจากเรียวปากบางที่ขบเม้มไปตามเนินอกเธออยู่นั้น
แทยอนเป็นแบบนี้อยู่บ่อยๆ บ่นนะ..แต่ก็ทำ
ทิฟฟานี่ก้มลงมองใบหน้าใสที่หลับตาพริ้มพร้อมกับปรนเปรอความสุขอยู่บนเรือนร่างของเธอแล้วก็อดยิ้มไม่ได้
เธอชอบสัมผัสของแทยอนที่สุดถึงจะเคยได้รับมาบ่อยแค่ไหนก็ไม่เคยเบื่อเลย
สัมผัสที่อ่อนโยนแต่กลับร้อนแรงจนร่างกายเธอแทบหลอมละลายแบบนั้น


เสียงครางหวานหูดังขึ้นเรื่อยๆเมื่อคนตัวเล็กนั้นขยับข้อมือที่ลุกล้ำอยู่ในช่องทางของเธอ
จนความร้อนในร่างกายมันปะทุและพุ่งพล่านไปทั่วในเวลาอันสั้น
ในเมื่อต่างคนก็ต่างรู้ใจอีกฝ่ายเพียงแค่สัมผัสแผ่วเบาก็สร้างความต้องการได้มากจนแทบอดกลั้นไว้ไม่อยู่

มือเรียวที่เคยใช้กอบกุมเนินอกของแทยอนนั้นก็เลื่อนมาจิกลงกับไหล่เล็กอย่างห้ามไม่ได้เพื่อระบายอารมณ์ที่อัดอั้นอยู่ทั่วทั้งร่างนั้น
สะโพกมนก็โถมแรงสะบัดใส่ข้อมือที่ขยับสวนทางกันอย่างไม่หวงแรง
ริมฝีปากบางถูกส่วนเดียวกันประกบจูบลงดูดดุนกันครั้งแล้วครั้งเล่าจนเสียงกรีดร้องครั้งสุดท้ายของทิฟฟานี่ดังขึ้นพร้อมกับร่างบางที่เกร็งกระตุกถี่รัว
ทุกการเคลื่อนไหวก็นิ่งสงบลงเหลือเพียงเสียงลมหายใจหอบถี่ที่เป่ารดต้นคอของอีกฝ่าย

"ที่รักเปลี่ยนกางเกงมั้ย"
ร่างเล็กเอ่ยขึ้นพลางถอนสิ่งที่ค้างคาออกมาจากร่างของคนรักช้าๆ แล้วจัดการยกขึ้นมาดูดกลืนเพื่อทำความสะอาดจนเรียบร้อย

"ก็บอกแล้วว่าให้ถอดก็ไม่เชื่อ"
ทิฟฟานี่เอ็ดอย่างขัดใจ ก็ตอนแรกเธอจะถอดอยู่แล้วแต่แทยอนก็ดึงขึ้นกลับคืนแล้วบอกว่าไม่ต้องถอด
แล้วอารมณ์ตอนนั้นใครมันจะมาอยากเสียเวลาเถียงกันจริงมั้ย ก็เลยปล่อยให้มันทำไป แล้วไงล่ะก็เปียกไง หึ๊ย

"ก็เค้ากลัวยูลมันขึ้นมาเห็นนี่ เค้าหวง"
ดูม๊านน จะให้เหตุผลน่ารักเกินไปป่ะ
แต่จะอย่างนั้นก็เถอะถอดก่อนแล้วค่อยมาใส่ก็ได้นิ

"ร้อยวันพันปีไม่คิดจะหวง แล้วนี่มาคึกอะไรห๊ะ"
ว่าแล้วก็อดจิกแขวะมันไม่ได้

"ก็ร้อยวันพันปีเธอก็ไม่ได้ยุ่งกับใคร ไม่ได้ไปโชว์ใครนิ แต่ถ้าเป็นยุนกับสิก้าน่ะถูกละไว้ในฐานที่เข้าใจ"
แทยอนตอบพลางกระชับกอดคนบนร่างให้แน่นขึ้น

"และนี่จะอยู่รอโชว์อีลิงหรือไง"
เมื่อเถียงต่อไม่ออกเปลี่ยนไปถามเรื่องตัวมันแทนซะเลย 555
ก็อิเตี้ยนี่มันห้ามนะไม่ให้เธอถอดอะไรออกเลยแม้แต่ชิ้นเดียว แต่ดูตัวมันเนี่ยถอดหมดจนไม่เหลือแม้แต่ชิ้นเดียวซะงั้นน เพื่อ??
ถ้าใครมาเห็นก็คงคิดว่าเธอกดมันแน่นนอน555

"เอาเหอะมันเคยเห็นแล้ว เห็นแบบใกล้ๆด้วย"
พูดไปตัวก็ขยับยันกายขึ้นนั่งคร่อมร่างของคนด้านล่าง

"ห๊ะ เห็นเมื่อไร เธอแอบไปยั่วมันมาเหรอ"
ร่างบางเด้งตัวตามไอ้ตัวเล็กขึ้น มือ2ข้างก็ยกขึ้นนาบใบหน้ามันไว้ให้สบตากัน

"เอ้า ก็ตอนที่มันขึ้นมาเห็นแทเอากับเมียมันต่อหน้าต่อตานั่นไง"
เอ่ยจบก็ฉีกยิ้มกว้างก่อนจะขโมยจุ๊บปากคนตรงหน้าไป1ที

"เออลืมไป แล้วนี่เมื่อไรมันจะขึ้นมาเนี่ย"
นึกขึ้นได้ว่าตอนที่ไอตัวเล็กมันสอนเพื่อนสาวหน้าเป็ดมันก็ต้องถอดหมดอยู่แล้วแหละไม่งั้น
เจสสิก้าคงไม่มีโอกาสได้ทำอะไรมันแน่นอน ว่าแล้วก็ประกบจูบลงกับส่วนเดียวกันด้วยความหมั่นไส้





แกร๊ก


"เฮ่ย!!!! พวกแกมาอยู่ในห้องฉันได้ไง"
ยูริยืนสตั๊นอยู่หน้าประตูหลังจากที่เธอเดินเข้าห้องมาอย่างสบายใจ(?)

"เก่งไง"
แทยอนที่นั่งโชว์แผ่นหลังเปลือยเปล่าขาวใสอยู่ก็เอี่ยวตัวหันหน้าไปยกยิ้มใส่ร่างสูงที่ยืนเบิกตากว้างอ้าปากค้างพะงาบๆอยู่นั่น

"ล..แล้วมาทำไม ไม่ไปอยู่ห้องพวกแกอ่ะ"
ยูริพยามรวบรวมสติแอบหวั่นๆอยู่ในใจว่าคืนนี้จะเจออะไรบ้าง เล่น2คนนี้มาเล่นมาเยือนถึงห้องขนาดนี้มันต้องมาเล่นงานอะไรเธออีกแน่ๆ

"กลัวพวกเค้าเหรอยูลล~"
ทิฟฟานี่เอ่ยเสียงเย้าอารมณ์พลางเอาหน้าเกยไหล่แทยอนไว้เพื่อส่งสายตายั่วยวนให้ร่างสูงนั้นต้องกลืนน้ำลายเอื้อก

"กลัวดิพวกแกมันอันตรายจะตายไป"
เอ่ยรัวๆทั้งที่ยังไม่กล้าเดินไปที่เตียงด้วยซ้ำ พลางหรี่ตาจับผิดไอ่คู่หื่นที่มันทำตัวติดเรทอยู่บนเตียงเธอสบายใจเฉิบ

"แหมๆ พูดจาแบบนี้ระวังนะ แม่จะตบให้หลับคามือเลย"
พูดจบนางก็ถลึงตาพลางทำท่าง้างมือใส่ให้รู้ว่าตูเอาจริงนะเฟ่ยย

"โอ๊ยย มาดามขรา ช่วยอย่าใจร้ายกับลิงเลยนะคะ แค่นี้ลิงก็เหมือนคนใกล้ตายแล้วค่ะ"
เจอแบบนั้นเข้าคุณลิงก็แทบอยากจะเผ่นไปนอนที่อื่นให้มันรู้แล้วรู้รอด แต่ก็ทำได้แค่ยกมือก็ยอมแพ้ทันที

"เป็นไรวะ"
แทยอนที่จับสังเกตุได้ว่าแววตาของร่างสูงนั้นดูออกจะหม่นอยู่หน่อยๆจึงเอ่ยถามไปเผื่อว่าเพื่อนสาวร่างสูงนั้นจะมีเรื่องอะไรไม่สบายใจอีก

"เฉาใจ"
ยูริพูดเสียงแผ่วพลางหลุบสายตาลงต่ำ แทบไม่กล้าสบตาคู่หื่นเลยยิ่งเธอเองก็รู้ว่า2คนนี้อ่านสายตาเก่งยังกับอะไรดีก็ยิ่งไม่กล้าให้พวกมันได้เห็น
ว่าภายใต้รอยยิ้มที่ดูร่าเริงของเธอนั้นแอบแฝงความเศร้าหมองไว้มากมายแค่ไหนตั้งแต่ที่เจสสิก้าไม่ยอมพูดไม่ค่อยมองหน้าเธอเหมือนที่ผ่านมา
ซ้ำแล้วยังต้องรับรู้อะไรที่กระทบกระเทือนจิตใจอย่างรุนแรงสำหรับคนธรรมดาๆอย่างเธอ
ที่แค่ได้รู้ว่าแฟนตัวเองนั้นไปนอนกับคนอื่นก็เจ็บมากพอแล้วแถมยังได้เห็นภาพบาดตาของคนรักและเพื่อนตัวเล็กอีก..

"เพราะฉันด้วยหรือเปล่า"
แทยอนเอ่ยขึ้นเบาๆเหมือนเธอจะพอดูออกว่าร่างสูงนั้นกำลังกลุ้มใจเรื่องอะไรอยู่
ยูริเหลือบตาขึ้นมองแผ่นหลังเปลือยเปล่าขาวเนียนประดุจน้ำนมของร่างเล็กพลันให้นึกถึงเรื่องวันก่อนที่ทำเอาเธอแทบจะขาดใจ
ร่างสูงถอนหายใจออกมาเบาๆพลางบอกตัวเองให้เลิกนึกถึงเรื่องนั้นซะ

"เอาน่า..เชื่อฉันสิไม่พรุ่งนี้ก็มะรื่นแหละ เดี๋ยวเมียแกก็กลับมาคืนดีกับแก ...ไปอาบน้ำไป"
ยูริยืนคิดตามที่แทยอนพูดอยู่ครู่ก่อนจะไปอาบน้ำตามที่ไอ่ตัวเล็กมันสั่ง ไม่กล้าขัดมันเดี๋ยวจะซวยเอา ><
หลังจากที่ยูริเดินหายเข้าไปในห้องน้ำแล้วคู่หื่นก็นัวเนียกันต่อพอหอมปากหอมคอ(5รอบยังไม่พอ?5555)ทิฟฟานี่ก็เอาเสื้อเชิ้ตตัวโคร่งมาให้แทยอนใส่ไว้เนื่องจากกลัวว่ามันจะป่วย
เห็นมันบอกว่าจะแก้ผ้านอนเพื่อแกล้งยั่วไอ่ลิงแต่เธอไม่ยอม เลยบอกมันไปว่าใส่เสื้อไว้ถ้าจะไม่ติดกะดุมก็ไม่ต้องติดดีกว่าไม่ใส่อะไรเลย
ร่างเล็กก็เลยต้องยอมขัดใจมากเดี๋ยวเมียองค์ลงแล้วจะเป็นเรื่องเอา 555

แทยอนกลับมาสนใจไดอารี่ของยูริอยู่อีกไม่นานก็รีบเก็บเข้าที่เดิมแต่พอได้รู้ว่าไอ่ลิงนั่นมันรักเพื่อนสาวเธอมากแค่ไหนก็เริ่มรู้สึกเห็นใจมันขึ้นมาแล้วสิ
ใบหน้าใสหันไปขอความคิดเห็นจากคนรักว่าควรจะเอาไงดีไอ้แผนที่คิดไว้ว่าจะแกล้งมันให้กระวนกระวายเล่นก็ดูเหมือนจะทำร้ายเพื่อนหน้าลิงมากไป
ยิ่งกับกับสะภาพจิตใจของมันตอนนี้ยิ่งไม่ควรเล่นแบบนั้นเป็นอย่างยิ่ง
ทิฟฟานี่จึงเสนอไอเดียว่าก็เปลี่ยนเป็นแกล้งให้มันกระวนกระวายเรื่องอื่นแทนสิที่ไม่ใช่เรื่องเจสสิก้าน่ะ
ทั้งคู่นึกคิดอยู่ไม่นานก็ได้คำตอบตรงกันก่อนจะนั่งหัวเราะคิกคักชอบใจ

ไม่นานร่างสูงก็เดินออกมาจากห้องน้ำพร้อมกับชุดนอนที่เรียบร้อยมิดชิดราวกับเด็กเนิดอายุ12-13ที่ถูกบังคับให้มานอนกับแฟนหื่นกามยังไงยังงั้น

"นี่ชุดนอนสมัยประถมหรือไงยะ"
ว่าแล้วก็อดแซวมันไม่ได้ก็ดูมันสิเล่นใส่ชุดนอนแขนยาวขายาวแถมยังติดกระดุมจนถึงคออีก
แทยอนตวัดสายตามองร่างสูงตั้งแต่หัวจรดเท้า พลางก้มลงมองสภาพร่างกายตัวเองที่มีเพียงเสื้อเชิ้ดบางๆแถมไม่ได้ติดกระดุม
จะว่าไปไอ่ลิงนี่ก็น่าหมั่นไส้เหมือนกันแฮะ

"เอ้า..ทำไมอ่ะก็ปกติฉันก็ใส่แบบนี้นิ ใครจะไปเหมือนแกล่ะ"
ยูริเอ่ยพร้อมกับหย่อนกายนั่งลงบนเตียงมองไอ่ตัวเล็กที่มันชอบทำตัวเหมือนจะถ่ายเอวีอยู่ตลอดเวลาแล้วก็ต้องเบือนหน้าหนีไปทางอื่น
ไม่ใช่อะไรหรอกเพราะพื้นฐานความหื่นเธอก็ใช่ว่าจะไม่มี
และอีกอย่างเธอเองก็ยอมรับเลยจริงๆว่าผิวขาวใสที่ควรจะถูกเสื้อผ้าปกปิดไว้จนมิดชิดแต่กลับถูกโชว์เด่นหราอยู่ตลอดเวลานั้นมันช่างเย้ายวนไม่น้อยเลยที่เดียว
ไม่เพียงแค่เย้ายวนหากแต่ดึงดูดสายตาให้อยากจับจ้องเรือนร่างนั้นอยู่เรื่อยๆ

"ไม่จริงอ่ะ วันที่ยัยเป็ดมันชวนแกไปนอนห้องพวกฉัน แกยังใส่ชุดนอนวาบหวิวกว่านี้ตั้งเยอะ"
แทยอนเอ่ยพลางหรี่ตาจับผิดร่างสูงเต็มที่ ก็แหมดูมันดิ๊พอนอนกับเจสสิก้าเนี่ยแทบล่อใส่ซีทรูเลยมั้ง
หึ๊ยนึกแล้วก็หมั่นไส้มันมากขึ้นและดูสิมันยังมีหน้ามาขำอีก
ว่าแล้วมือเล็กก็คว้าแขนเรียวก็ร่างสูงไว้ก่อนจะออกแรงดึงให้ร่างของยูรินั้นหงายตึงลงกับเตียงใกล้ๆร่างเธอ
ใบหน้าคมเหวอไปไม่น้อยพร้อมกับเสียงโวยวายหายใจหายคอไม่สะดวกขึ้นมาทันทีเมื่อแทยอนเท้าแขนสองข้างลงกลับขนาบใบหน้าเธอไว้
ดีนะมันยังไม่ขึ้นมานั่งคร่อมร่างเธอแต่แค่นี้เลือดเธอก็แทบจะทะลักออกมาอยู่แล้ว ก็คิดดูสิบรามันก็ไม่ใส่แถมเสื้อมันก็ไม่ติดกระดุมอีก

“แก....”
ยูริเงียบไปเธอพูดอะไรไม่ออกถึงแม้จะอยากเอ่ยห้ามคนตัวเล็กไม่ให้มาทำเธอศิลขาดแค่ไหนแต่ไอ้สายตาไม่รักดีมันก็ดันเผลอไปโลมเลียผิวเนื้อขาวๆชวนให้หน้าสัมผัสเสียอย่างนั้น

“ฉันทำไมเหรอยูล....”
แทยอนเอ่ยเสียงอ่อนเสียงหวานราวกับตั้งใจจะยั่วให้เธอตบะแตกให้ถึงที่สุด
ยูริข่มใจเปลือกตาให้ปิดลงจนแน่นจะได้ไม่ต้องเห็นอะไรที่มันส่งผลในเชิงลบกับอุนภูมิในร่างกายเธอไปมากกว่านี้
แต่ดูเหมือนนั่นจะเป็นการตัวสินใจที่ผิดเพราะไอ้ตัวเล็กนั้นมันตุกยิ้มพอใจออกมาแล้ว พร้อมส่งสายตาให้ทิฟฟานี่มาช่วยตามที่เตี๊ยมกันไว้

“ยูล~”
เสียงหวานเย้ายวนเอ่ยเรียกชื่อเธอพร้อมกับลมหายใจอุ่นๆที่เป่ารดแก้มและใบหู
ยูริเม้มปากเข้ากันแน่นขบกัดริมฝีปากจนลืมความเจ็บปวดยิ่งรู้สึกว่าชายเสื้อนอนของเธอนั้นถูกรั้งขึ้นช้าๆ
จนรู้สึกเย็นวาบเมื่อผิวกายกระทบกับอากาศโดยตรงหลังจากนั้นก็มีความอุ่นชื้นแตะทาบลงมาที่หน้าท้องให้ต้องหดเกร็งไปกับความวาบหวามนั้น
ร่างสูงเบิกตากว้างทันทีเมื่อรู้สึกว่าขอบเอวกางเกงกำลังถูกเกี่ยวด้วยปลายนิ้วของใครสักคนใน2คนนั้น มืเรียวรีบตะครุบไว้ทันควัน

“อย่าแกล้งฉันแบบนี้”
ยูริพูดเสียงสั่นเธอไม่อยากทรมานแบบนี้แต่เธอก็ไม่อยากจะทำผิดต่อเจสสิก้าเหมือนกันเพราะตัวเธอไม่ได้รู้สึกกับเรื่องนี้แบบที่4คนนั้นรู้สึก
หรือพูดง่ายๆว่าเธอยังเป็นแบบที่คนธรรมดาทั่วไปเค้าเป็นกันอยู่นั่นเอง และดูเหมือนว่ามันจะได้ผลเมื่อไอ้คู่หื่นนั้นมันหยุดการกระทำลง
ยูริลอบถอนหายใจออกมาเบาๆแอบโล่งใจที่พวกมันยอมหยุดยอมเห็นใจเธอ

"นี่..ทำไมแกเป็นคนดีงี้วะยูล"
แทยอนเอ่ยอย่างไม่เข้าใจนี่ขนาดเธอยอมยั่วมันขนาดนี้มันยังทำใจแข็งอยู่ได้ หรือมันจะเป็นอย่างที่มันเขียนไว้ในไดอารี่จริงๆงั้นเหรอ

"แกมันไม่มีทางเข้าใจหรอกแท"
ยูริเอ่ยน้ำเสียงจริงจังเธออยากจะให้ไอ้คนตัวเล็กนี่เข้าใจจริงๆ

"แกรู้ได้ไงว่าฉันไม่เข้าใจ ฉันเข้าใจเป็นอย่างดีแต่แกนั่นแหละที่ไม่รู้"

"เข้าใจ? แกเนี่ยนะเข้าใจ เอากับใครหลายคนทั้งๆที่มีนางฟ้ารอพลีกายให้เนี่ยนะ"
ร่างสูงตวัดสายตามาสบกันคนตัวเล็กราวกับไม่พอใจที่แทยอนเป็นอย่างนั้น ร่างเล็กที่ไม่ได้หลบสายตาหาแต่จ้องกลับอย่างหนักแน่น เธอเห็นบางอย่างในแววตาเค้า...

"แกคิดอะไรกับฟานี่ปะเนี่ย"
ถามออกไปเสียงแผ่วดวงตาก็บยังสบเข้าหากันอยู่แบบนั้น ทิฟฟานี่นิ่งไปหลังจากได้ยินประโยคที่แทยอนเพิ่งเอ่ยจบไป

"คิด.."
ตอนนี้คู่หื่นมีสีหน้าเหมือนกันเป๊ะคือ จ้องหน้ายูริด้วยสายตาที่ไม่เข้าใจคิ้วเรียวขมวดเข้าหากันจนเป็นปมใหญ่
ริมฝีกปากเม้มแน่นจนเป็นเส้นตรง ร่างสูงเห็นอย่างนั้ันแล้วก็ต้องรอบถอนหายใจออกมาเบาๆก่อนจะเอ่ยต่อ

"ตรงๆเลยนะ คือฉันคิดว่าฟานี่น่าเอามาก ฉันก็เลยไม่เข้าใจว่าทำไมแกถึงต้องไปมีอะไรกับคนอื่น"
ถึงตอนนี้คู่หื่นก็ได้แต่หันหน้ากลับมามองกันพลางถอนหายใจเบาๆ พวกเธออยากให้ยูริเข้าใจนะว่าเพราะอะไรแต่ก็ยังพูดอะไรตอนนี้มากไม่ได้
ถึงแม้ว่าแววตาของคนตัวสูงนั้นจะบ่งบอกได้ชัดเจนมากแค่ไหนว่าเค้าไม่พอใจเพราะอะไร
ทิฟฟานี่ได้ยินอย่างนั้นแล้วเธอก็แทบไม่อยากจะคิดเลยว่าถ้ายูริได้รู้ว่าจริงๆแล้วคนแรกของเจสสิก้าคือเธอเอง ร่างสูงนั้นจะมีอาการอย่างไรบ้าง

"แกว่าฉันน่าเอาแต่แกก็เห็นจะมีทีท่าว่าอยากเอาฉันเลย"
ทิฟฟานี่พยามเปลี่ยนประเด็นไปก่อน เพราะยังบอกยูริไม่ได้จริงๆว่าทำไมแทยอนถึงต้องมีอะไรกับเจสสิก้า
และดูเหมือนว่าคำถามนี้จะใช้ได้ผลเมื่อยูริตวัดสายตามาหาเธอ

"ฉันก็แค่ไม่อยากปล่อยอารมณ์ให้มันเคลิ้มไปกับแก เพราะฉันไม่อยากโดนแกเชือดอีกไง"
ยูริพูดพลางเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย นี่มันน่าอายนะที่ต้องสารภาพความจริงไปอย่างนั้น นี่ถ้าคนตรงหน้าไม่ใช่2คนนี้เธอจะไม่มีวันยอมพูดออกไปอย่างนี้แน่ๆ

"เฮ่ย!!แกจะทำไรอีกก!!"
ยูริร้องออกมาเสียงหลงเมื่อจู่ๆแทยอนก็ขึ้นมานั่งคร่อมช่วงเอวของเธอ
และเธอก็คงจะไม่ตกใจมากถ้าหากว่าสิ่งที่แนบลงมาที่หน้าท้องเธอนั้นมันไม่ใช่เนื้อล้วนๆแบบนี้ แทยอนยิ้มยั่วเล็กน้อยเมื่อได้เห็นสีหน้าแบบนั้นของร่างสูง

"อะไร..ร้องโวยวายยังกับเด็กที่ไม่เคยผ่านเรื่องพวกนี้งั้นแหละ"
แทยอนเอ่ยราวกับมันเป็นเรื่องปกติแถมยังเบียดส่วนกลางของร่างกายลงกับหน้าท้องของร่างสูงอีก

"ก็ถ้า..ตอนนี้ฉันไม่ได้รักสิก้าแล้วแกก็ไม่ได้มีฟานี่ฉันก็คงไม่เป็นแบบนี้"
ร่างสูงเอ่ยพลางเบือนหน้าไปทางอื่นไม่เห็นผิวขาวๆของร่างเปลือยเปล่าบนกายตัวเอง

"แกนี่มันช่างจะ...เป็นคนดีเนอะ"











"นี่เธอจะซื้อมันไปทำอะไรเนี่ย"
ซูยองถามขึ้นในขณะที่กำลังขับรถพาสาวร่างเล็กกลับไปยังร้าน หลังจากที่เมื่อคืนพวกเธอได้กลับไปจัดบทรักเร่าร้อนที่บ้านของเธอเอง

"ก็ยูลมันฝากซื้อ"

"ยานอนหลับเนี่ยนะ แถมยังซื้อแบบแรงมาอีก นี่เพื่อนเธอกำลังคิดจะฉุดใครหรือไงกัน"

"อ่ะ ยูลมันจะทำอย่างนั้นไปทำไมกัน สาวๆรอพลีกายให้มันออกเยอะแยะ แล้วอีกอย่างนี่ก็ไม่ใช่ครั้งแรกที่ฉันมาซื้อให้มัน"

"เพื่อนเธอนี่น่ากลัวทุกคนเลยเนอะ"
ซูยองเอ่ยอย่างไม่จริงจังนักแต่เธอก็รู้สึกแบบนั้นจริงๆ
จนซันนี่ถามกลับมาว่าทำไมถึงคิดอย่างนั้นเธอจึงต้องอธิบายต่ออีกหน่อยถึงแม้ว่ามันจะไม่ช่วยให้หายข้องใจเท่าไรก็เถอะ

"ไม่รู้สิพอมาได้รู้จักกันมากขึ้นเรื่อยถึงได้รู้สึกอย่างนั้น"

"แล้วเธอไม่กลัวฉันเหรอ"
นั่นสิในเมื่อเพื่อนเธอก็น่ากลัวทุกคนแล้วทำไมเค้าไม่คิดบ้างล่ะว่าเธอจะเหมือนกับเพื่อนเธอไหม

"ทำไมต้องกลัวล่ะก็เธอไม่เห็นจะเหมือนพวกเพื่อนเธอเลยนิ"

"รู้ได้ไงว่าไม่เหมือน"
ยินได้แบบนั้นร่างสูงก็หันขวับมาจ้องใบหน้าน่ารักของคนข้างๆทันทีคิ้วเรียวขมวดเข้าหากันราวกับกำลังใช้ความคิด
แต่ก่อนที่ซูยองจะได้อ้าปากพูดหรือถามอะไรออกไปมือเล็กก็ดันหน้าเธอให้หันกลับไปมองยังถนนอีกครั้งพร้อมกับเสียงโวยวายของร่างเล็ก
ที่เอ็ดเธอประมาณว่าอยากตายหรือไงถึงได้ขับรถไม่มองทางอะไรแบบนั้น ซูยองจึงต้องจำใจเรียกความสนใจของตัวเองให้กลับมายังถนนข้างหน้า

"ถึงจะเหมือนแต่ฉันก็รักเธอไปแล้วล่ะ"
หลังจากปล่อยในความเงียบครอบคลุมอยู่พักใหญ่ซูยองก็เอ่ยขึ้นมาเบาๆหากแต่หนักแน่นเสียจนคนฟังหัวใจพ่องโต
ซันนี่ก้มหน้างุดทันทีเพราะรู้สึกร้อนผ่าวไปทั่วทั้งใบหน้า
ถึงแม้ว่าเธอจะคบกับซูยองมานานพอสมควรแล้วแต่ร่่างสูงนั้นก็ไม่ค่อยจะพูดหรือแสดงออกถึงความรักมากมายนัก นอกเสียจากเวลาที่เราที่บนเตียง...







ยูรินั่งมองเม็ดแคปซูลเล็กๆในมือหลังจากที่รับถุงยามาจากซันนี่เมื่อช่วงบ่ายแล้ว
พลางให้ความคิดว่าควรจะใช้มันตอนไหนสัมหรับคืนนี้จึงจะทำให้แผนของเธอสำเร็จรุร่วงไปด้วยดี
เธอเหลือบตาขึ้นมอง4สาว(?)ไม่สิ3สาวกับ1หนุ่มสวยที่ยังทำตัวเปล่งประกายอยู่บนเวธีนั้น จับจ้องราวกับเครื่องแสกนชั้นดี
วันนี้ทิฟฟานี่ก็ยังคงสวยมากและเย้ายวนไม่แพ้วันอื่นๆที่ผ่านมา แต่อีก3คนก็ไม่แพ้กันทั้งแทยอน ซอฮยอน ไม่เว้นแม้แต่ฮยอนซึง
รายนี้นี่ถือว่ามีอรุภาพเจ๋งมากขนาดกับเธอที่เกลียดผู้ชายเข้ากระดูกดำก็ยังเผลอใจชื่อชมชายร่างบางนั้นอยู่บ่อยครั้ง

ก่อนจะตวัดสายตากลับมายังโต๊ะVIPที่มีแขกพิเศษหน้าตาคุ้นเคยกันเป็นอย่างดี
ใบหน้าสวยคมที่กำลังพูดคุยหยอกล้ออยู่กับอีกคนข้างๆแลดูมีความสุขเสียยิ่งกว่าเวลาที่อยู่กับเธอหลายร้อยเท่า
บางทีก็แอบประชดตัวเองว่าเค้า2คนก็ดูเหมาะสมกันดีจะตายไป
เห็นอย่างนั้นแล้วร่างสูงก็ถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยล้าหลุบตาลงต่ำไม่อยากเห็นภาพที่มันบาดตาบาดใจไปมากกว่านี้แล้ว


เวลาผ่านไปพักใหญ่
ดวงตาคมก็ฉายแววมีความหวังวาววับขึ้นมาเมื่อเหลือบมองยาฬิกาใกล้จะถึงเวลาปิดร้านแล้วรอยยิ้มแห้งความพอใจก็ปรากฎขึ้นบนใบหน้าคม
ก่อนจะจัดการบิดแคปซูลในมือให้แยกออกจากกันเหนือแก้วเครื่องดืมสีสวย เพียงแว๊บเดียวผงสีขาวขุ่นก็ละลายหายไปในเครื่องดื่มแก้วนั้น
ร่างสูงลุกขึ้นจากเค้าเตอร์เดินตรงไปยังโต๊ะVIPอย่างไม่รีบร้อนโดยที่แก้วเครื่องดืมแก้วนั้นติดมือมาด้วย มาถึงก็ยักคิ้วให้ร่างเล็ก2-3ทีเชิงรู้กัน
ก่อนจะส่งแก้วเครื่องดื่มในมือให้มันไป
เอ่ยทักทุกคนรอบโต๊ะเช่นทุกครั้งพูดคุยหยอกล้อต่อหน่อยหน่อยร่างสูงก็เอ่ยขอตัวออกมาก่อนโดยให้เหตุผลว่าจะไปเช็คความเรียบร้อยก่อนปิดร้าน